Wie is Shazia Ishaq?

‘Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Mijn vader komt uit Pakistan en mijn moeder uit Suriname. Ik ben islamitisch opgevoed in een liefdevol gezin. Heb een beschermende, lieve broer en een zusje die – ook op zakelijk niveau – mijn rechterhand is. Ik beperk me niet tot het beroep waar ik voor heb gestudeerd. Als ik ergens het verschil kan maken dan ga ik die uitdaging graag aan. Zo ook met Stichting MOI. Ik heb verschillende koos- en bijnamen waaruit mijn karakter goed uit af te leiden is: Miss Sunshine, moeder Teresa, Figher of Civil Rights, Robin Hood, Warrior, Tuttebel en de Rules Fighter. Ik voel me vereerd deze namen bedrukt te krijgen. Ik neem graag mijn verantwoordelijkheid en deins er niet voor terug om voor anderen op te komen.’

Waarom hou je zo van Amsterdam?

‘Iedereen is heel open en accepteert elkaar. Althans zo ervaar ik het. Ik ken natuurlijk ook situaties waar discriminatie, bureaucratie en vriendjespolitiek ook aanwezig zijn in deze bijzondere stad. Hier vertel ik in mijn volgende blogs meer over. Maar verhuizen uit Amsterdam, ik denk er niet aan. De dynamiek om me heen, veel verschillende culturen en de prachtige initiatieven; ik hou ervan! Ook de typische ‘Amsterdamse’ kenmerken zijn favoriet: van de bekende Dappermarkt tot de luxe grachtenpanden, het is gewoon allemaal zo mooi en typisch Amsterdams.’

Hoe is Stichting MOI ontstaan?

‘Stichting MOI is 10 jaar geleden spontaan ontstaan. MOI staat voor ‘’ik’’ in het Frans, maar ook voor Maatschappelijke Ondersteuning en Integratie. Toen ik 17 jaar was werkte ik in de Bollywood-videotheek van mijn broer, gelegen in de Javastraat. Het was eigenlijk niet echt verstandig om een videotheek te beginnen in de crisistijd, waar het downloaden van films steeds normaler werd. Het zit denk ik in ons bloed om uitdagingen aan te gaan. Ik had zelf nog nooit een Bollywoodfilm gezien, maar merkte dat het ontzettend populair was bij verschillende cultuurgroepen. Een Bollywoodfilm bestaat uit veel dans, cultuur en mooie muziek. Om uit de kosten te komen moest mijn broer fulltime aan de slag bij een werkgever. Daar stond ik dan, in mijn eentje in een videotheek. Mijn broer gaf mij telefonische begeleiding. Hij had het vertrouwen dat ik als ZZP’er aan de slag zou kunnen. Het vertrouwen zorgde voor een doorzettingsvermogen en een flinke portie ondernemingsdrang. Ik hou namelijk van ondernemen, de mensen die binnenkwamen maakte mij nieuwsgiering. Naar hun achtergrond, cultuur, normen en waarden. Daarnaast kwam ik in contact met veel mensen die de Nederlandse taal (nog) niet volledig beheersten. Ik raakte vaak met deze mensen aan de praat, en zij legden vaak hun problemen, frustraties en gedachten bij mij neer. Dit raakte me. Ik wilde deze mensen graag verstaanbaar maken. Dat kon alleen door ze eerst de Nederlandse taal machtig te maken en ze daarmee een stukje onafhankelijkheid te geven. Ik ben toen dus mijn eigen inburgeringsschool begonnen. Dat groeide ontzettend snel. Van het een kwam het ander, en naast inburgeringslessen zijn we diverse soorten hulpverlening gaan aanbieden. Nu staat Stichting MOI als een stevige boom in Amsterdam Oost, met een klantenkring van ruim 800 gezinshuishoudens.

Ik ben er trots op dat deze mensen ons hebben weten te vinden en dat ik kan werken aan een stabielere en rustgevende toekomst. Met dank aan Woningcorporatie Eigen Haard, Stadsdeel Oost, de liefde en het vertrouwen van veel vrijwilligers heeft Stichting MOI zich verder kunnen ontwikkelen en ontplooien. We hebben nu drie succesvolle projecten draaien, waar ik erg trots op ben: Cooking Ladies, Humanity Wish en Canta Commissie Oost.’

 

Wat drijft jou?

‘In een land als Nederland krijg je veel kansen. Daar moeten we dan ook gebruik van maken. Ik wil graag het verschil maken, laten zien dat het onmogelijke mogelijk is. Als je je er maar 100% voor inzet. De reden waarom ik graag het verschil maak, is dat ik het voorbeeld wil zijn voor de vele generaties na mij. Ik wil dat mensen zich er van bewust zijn dat iedereen het recht heeft op een stabiel leven waarbij de eerste levensbehoefte vanzelfsprekend is. Ik zie al vanaf jongs af aan situaties die niet normaal zijn. Maar hulp krijgen is doorgaans niet makkelijk. Door bureaucratische rompslomp ontstaan vertraagde procedures in de hulpverlening en worden mensen helaas best aan

 .

Leave your comments

Post comment as a guest

0
terms and condition.

Comments